Cerca nelle notizie

terza pagina


Het lied der dwaze bijen   Een geur van hoger honing verbitterde de bloemen, een geur van hoger honing verdreef ons uit de woning.   Die geur en een zacht zoemen in het azuur bevrozen, die geur en een zacht zoemen, een steeds herhaald niet-noemen,   ried ons, ach roekelozen, de tuinen op te geven, riep ons, ach roekelozen, naar...

NISAGUIE   Ma′ xadxí huayaba nisaguié, stale bieque gayuaa iza. Yanadxí biaba nisa guidubi dxi. Bietenladxe′ lii, qué guinnu ndou′, ne lalu′ lu didxazá stinu. zitu zeeda nisa ri′, zaqueca ca xpinninu ne stídxanu. Ca bixhoxególacanu biiyaca′ biabani ne...

(haosmos)   pântecul, inima, ochii, atâtea uşi infinite, deschise cândva într-o unică bucurie atâtea cărţi aruncate în flăcări şi vântul cosmic măturând răsfiratele pagini, răsfirate planete alunecând, depărtându-se   şi noi am fost cândva în trupul universal şi...

LE NUOVE ATTESE Attimi di bellezza, quando intera l’anima sopra un volto s’appalesa, siccome l’ostia dentro la raggera! Tutta raccolta nell’incerta attesa d’un qualche bene che sarà, che forse non sarà mai, fra due dubbi sospesa, già ignara d’ogni male che la morse, per la nuova catena che...

The Serpent’s Seed Walking into the world they were not afraid at first, though they had every right to be: they were young and inexperienced–by some calculations no more than a few hours old– and it had already been a difficult day. In spite of interrogation and catastrophe and a contact with divinity that set the tone for the...

POIESIS Cada mañana con las calladas maneras de la ostra reconstruyes con esmero tu pequeño dios a la medida de tu ignorancia a la perfecta altura de tu abismo Ínfima o deforme, te dices una perla bien puede merecer el esfuerzo POIESIS Ogni mattina con i silenziosi modi dell’ostrica ricostruisci con cura il tuo piccolo...

CARTA A UN VIEJO POETA Escribir versos se ha vuelto un embrollo desde que supimos que entre una línea y la que viene hay un abismo. Desde que supimos que no basta esparcir trampas ni carnadas para cazar palabras que intentamos hacer nuestras. ¡Ah!, pero qué bien la pasaban los viejos poetas como Darío: escribían...

[13]. Ecco i calici d’oro delle rime si accendono e si spengono, a vicenda, nel tepore dell’anima sublime, che parmi, adesso, come una leggenda. Di quando in quando, vedo la tua faccia come un riflesso bello e inafferrabile, che si dilegui senza alcuna traccia. E l’anima diviene quasi labile. [17]. V’erano sogni troppo...

ANATOMÍA DEL HIELO Las casas se encogen. Se congelan las cortinas. Perros y caballos son de cristal. Aúlla la nieve. Las aguas del río de acero se pliegan como puñales. La luna es un disco de plata. El alma sale por la piel –fisurándola‒. Crujen los dientes de los astros al morder el pan frío....

LAS CONSECUENCIAS   Y yo cubrí mi rostro con la máscara nocturna del amante. Rosario Castellanos De cualquier arcoíris se puede deducir una tormenta. Cualquier adiós  fue antes bienvenida. Los amantes merecen el descanso sólo si son capaces de avivar el incendio de sus cuerpos. En tu risa puedo leer...

RETRATO Mi infancia son recuerdos de un patio de Sevilla, y un huerto claro donde madura el limonero; mi juventud, veinte años en tierra de Castilla; mi historia, algunos casos que recordar no quiero.  Ni un seductor Mañara, ni un Bradomín he sido —ya conocéis mi torpe aliño indumentario—, mas...

  LA LETTERA DELL'ESILIO Per prime ho lasciato indietro le città, poi gli affollati campi di grano, e infine le donne perché non potevo sopportarne  la solitudine. Lontani roteano, indietro, e le campane balbettanti e le sirene isteriche escono in fretta dalla portata d’orecchio, lamentose come bimbi...